AK Parti İstanbul İl Başkanlığı tarafından düzenlenen “Her Mahallesiyle Her Hikayesiyle İstanbul” programında konuşan İçişleri Bakan Yardımcısı Bülent Turan, siyasetin en hassas damarına dokundu: Makamların kişisel ve ailevi çıkar için kullanılmaması.
Sözleri netti. Çanakkale’de milletvekili adayı olduğu dönemde muhtar olan amcasına görevi bırakmasını söylediğini anlattı: “Bir ilde vekilin amcası muhtar olmaz dedim. Beni dinledi ve muhtarlığı bıraktı.” Bu cümle, sadece bir aile içi diyalog değil; siyaset anlayışının özeti niteliğinde.
Devamında daha da açık konuştu: “Adam il başkanı, kardeşi il müdürü; olmaz. Adam milletvekili, yeğeni bilmem ne temsilcisi; olmaz. Kızıyor insanlar buna.”
Bu tespit, sahanın sesidir. İnsanların adalet duygusunun zedelendiği noktaya işarettir. Siyaset, akrabalık bağlarıyla değil; liyakatle ve emekle yürür. “Tırnaklarımızla geldiğimiz bir yapıyı bozmayalım” derken aslında bir hatırlatma yapıyordu: Bu hareket, fedakârlıkla büyüdü. Bir kişinin nefsi için, koskoca bir davanın yükü ağırlaştırılmamalı. “Bir adamın nefsi için Erdoğan’ı yormayalım” cümlesi bu yüzden sıradan değil, sorumluluk çağrısıdır.
Partide hem kamuda görev talep edenlere yönelik sözleri de aynı çerçevede okunmalı: “Hem kamuda çalışıp hem partide görev almak bizim prensiplerimizde var mı?” Bu soru, teşkilat kültürünün sınırlarını yeniden düşünmeye davettir. Kamu görevi ile siyasi sorumluluğun iç içe geçmesi, zamanla hem devlete hem partiye zarar verir.
Konuşmasının sonunda yaptığı “2002 ruhu” vurgusu ise işin özüdür. 2002; mütevazılığın, milletle kurulan sahici bağın, dava bilincinin ve adalet iddiasının adıdır. “Giyineceğimiz elbise, takınacağımız tavır 2002 tavrı” derken, aslında bir restorasyon çağrısı yapıyordu. Anadolu’nun kalbinde hâlâ güçlü bir karşılığı olan liderlik vurgusunu hatırlatırken, çınar metaforuyla da dayanıklılığı işaret etti: Rüzgâr sert eserse söğüt düşünecek; çınara bir şey olmaz.
Bu çıkışa eski milletvekili Şamil Tayyar’dan gelen destek de dikkat çekiciydi. Tayyar’ın “Artık antibiyotik tedavisi kesmez, neşteri derine vurmalı” sözleri, meselenin münferit değil; yaygın ve kurumsallaşmış bir sorun olarak görüldüğünü ortaya koyuyor. Hafif dokunuşların bile heyecan dalgası oluşturması, aslında tabanın bu muhasebeye ne kadar hazır olduğunu gösteriyor.
Ben de bu çağrıyı destekliyorum. Çünkü eleştiri; yıkmak için değil, düzeltmek içindir. Samimi bir özeleştiri zayıflık değil, güçtür. Eğer kuruluş değerlerine dönüş iradesi sahici olursa, güven yeniden inşa edilir. Ama bunun için sözlerin uygulamayla desteklenmesi gerekir.
Bugün ihtiyaç olan şey, slogan değil; cesur bir temizliktir. Liyakatı esas alan, şahsi menfaati geri plana iten, adalet duygusunu yeniden tahkim eden bir anlayış…
Çare belli: 2002 ruhu. Mesele belli: Adalet ve liyakat. Ve unutulmamalı ki millet, kimin samimi olduğunu er ya da geç mutlaka anlar.